Δεν θα σας πούμε ποιο είναι το καλύτερο οφτό της Κύπρου, θα σας πούμε κάτι πιο χρήσιμο: πού πηγαίνουμε εμείς, ξανά και ξανά.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. «Το καλύτερο οφτό της Κύπρου» δεν υπάρχει. Ή μάλλον, υπάρχει, και είναι διαφορετικό για τον καθένα, συνήθως δε συμπίπτει με του χωριού της γιαγιάς κάποιου άλλου. Οποιοσδήποτε ισχυρίζεται ότι έχει την οριστική απάντηση, απλώς ψάχνει καβγά στα σχόλια.
Γι’ αυτό και εδώ δεν θα βαθμολογήσουμε κανέναν. Θα κάνουμε κάτι πιο ειλικρινές: θα σας πούμε πού πηγαίνει η ομάδα του decoded όταν χτυπήσει η λιγούρα για κλέφτικο. Τα στέκια που ακολουθούν είναι οι δικές μας συνήθειες, με ό,τι υποκειμενικότητα συνεπάγεται αυτό.
Πρώτα, τα βασικά: Τι κάνει ένα οφτό σωστό
Για τους αμύητους (και τους επισκέπτες): το οφτό κλέφτικο είναι αρνί ή κατσίκι που ψήνεται για ώρες, σφραγισμένο μέσα σε παραδοσιακό φούρνο, το «φουρνί», μέχρι το κρέας να λύνεται από το κόκαλο με το πιρούνι. Το όνομα, λέει η επικρατέστερη εκδοχή, έρχεται από τους κλέφτες των βουνών, που έψηναν το κρέας θαμμένο και σφραγισμένο για να μην τους προδώσει ο καπνός.
Τα κριτήρια της ομάδας είναι απλά και αδιαπραγμάτευτα: το κρέας να μην θέλει μαχαίρι, οι πατάτες να έχουν ρουφήξει το ζουμί, το πουργούρι να είναι παρόν, και η μπίρα παγωμένη. Όλα τα υπόλοιπα, αυλή, παρέα, καλός οικοδεσπότης, είναι πολλαπλασιαστές.
Πορφύριος, Περιστερώνα: Το προσκύνημα
Αν υπάρχει ένα μέρος που πλησιάζει τον τίτλο του «θεσμού», είναι αυτό. Ο Πορφύριος στην Περιστερώνα σερβίρει σχεδόν σαράντα χρόνια το περίφημο «Οφτόν Κλέφτικον Συρτόν» και μαζεύει κόσμο από όλο το νησί, παραδοσιακά Τρίτη και Πέμπτη στην αυλή του, στο κέντρο του χωριού.
Το Σπήλαιο, Δευτερά: Η αυλή της Πέμπτης
Η Δευτερά είναι, ανεπίσημα, η πρωτεύουσα του οφτού για τους Λευκωσιάτες — και «Το Σπήλαιο» το αποδεικνύει. Ο ξυλόφουρνος βγάζει αρνάκι που δεν χρειάζεται συστάσεις, με πατάτες και πλιγούρι στα συνοδευτικά, και η δροσερή αυλή είναι από μόνη της λόγος να ξεκολλήσεις από την πόλη ένα καλοκαιρινό βράδυ.
Κυριάκος, Λευκωσία: Ένα πιάτο, καμία απορία
Ο Κυριάκος είναι η απόδειξη ότι όταν ξέρεις να κάνεις ένα πράγμα τέλεια, δεν χρειάζεσαι μενού. Κυριολεκτικά: εδώ δεν παραγγέλνεις, επιβεβαιώνεις. Το πιάτο είναι ένα, οφτό κλέφτικο από το φουρνί, με πατάτες που λιώνουν, πουργούρι, ταχίνι, γιαούρτι, σαλάτα και πίτα. Τέλος καταλόγου.
Το μαγαζί ανοίγει μόνο βράδυ, Δευτέρα με Σάββατο, γεμίζει ασφυκτικά από ντόπιους και το σκηνικό της αυλής του κρατά κάτι από άλλες δεκαετίες, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η κράτηση εδώ δεν είναι σύσταση, είναι προϋπόθεση. Και οι τιμές; Από τις πιο λαϊκές της πόλης, για ποιότητα που δεν το δείχνει.
Οδόφραγμα, Άγιος Δομέτιος: Το κλέφτικο στο πήλινο
Στον Άγιο Δομέτιο, το Οδόφραγμα φτιάχνει το κλέφτικό του στο πήλινο, με πατάτες και πουργούρι, σε μια αυλή που ανοίγει κάθε καλοκαιρινή σεζόν. Το πήλινο δίνει στο κρέας εκείνη τη διαφορετική, γήινη νότα που χωρίζει τους οπαδούς του από τους οπαδούς του αλουμινόχαρτου, μια διαμάχη στην οποία η ομάδα μας δεν παίρνει επίσημη θέση. Ανεπίσημα, παίρνει.
Μέλισσος, Λευκωσία: Ο λαϊκός ήρωας
Κλείνουμε με την επιλογή για τις μέρες που η τσέπη μετράει όσο και η όρεξη. Ο Μέλισσος σερβίρει συρτό οφτό σε γενναιόδωρες μερίδες και λογικές τιμές, με όλα τα κλασικά γνωρίσματα του γνήσιου «οφτάδικου»: πορτοκαλί καρέκλες, δροσερή αυλή, φανατικό κοινό που γεμίζει το μαγαζί καθημερινά. Κράτηση συνιστάται, και δεν το λέμε τυπικά.
Πριν ξεκινήσεις
Δύο πρακτικές σημειώσεις. Πρώτον, το οφτό είναι εποχικό σπορ: πολλά μαγαζιά το σερβίρουν κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι, και συχνά μόνο συγκεκριμένες μέρες, ένα τηλεφώνημα πριν ξεκινήσεις σώζει ζωές (και Πέμπτες). Δεύτερον, το οφτό τελειώνει. Κυριολεκτικά: όταν αδειάσει το φουρνί, άδειασε. Οι έμπειροι πάνε νωρίς.
Και μια τελευταία υπενθύμιση: η λίστα αυτή είναι οι δικές μας προτιμήσεις, όχι ετυμηγορία. Αν το δικό σας στέκι λείπει, γράψτε μας, η ομάδα του decoded αναλαμβάνει με αυταπάρνηση να το ελέγξει. Για δημοσιογραφικούς λόγους, εννοείται.
