Αν στη Λατινική Αμερική έπρεπε να διδάξουν το απόλυτο political comeback, το βιβλίο θα είχε μόνο το πρόσωπο του Luiz Inácio Lula da Silva στο εξώφυλλο. Γιατί όσες φορές κι αν κάποιοι επιχείρησαν να γράψουν το πολιτικό του μνημόσυνο, εκείνος καταφέρνει να επιστρέφει στο Palácio do Planalto με το ίδιο ακλόνητο χαμόγελο και το ίδιο σήμα της νίκης.
Η εκλογική αναμέτρηση στη Βραζιλία δεν ήταν ένας δεύτερος γύρος καλπών αλλα ένα θρίλερ υψηλής τάσης που κρίθηκε κυριολεκτικά στον πόντο. Απέναντί του δεν βρέθηκε ο ίδιος ο Jair Bolsonaro, αλλά η απόλυτη πολιτική του συνέχεια: ο γιος του, Flávio Bolsonaro. Το σενάριο έμοιαζε στημένο για οικογενειακή ρεβάνς. Όμως, όταν έκλεισαν οι κάλπες του Ανώτατου Εκλογοδικείου (TSE), το κοντέρ έγραψε 51,79% για τον Lula έναντι 48,21% του Flávio.
Not bad για έναν ηγέτη που πολλοί βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν «πολιτικά συνταξιούχο».
Το αποτέλεσμα, ωστόσο, αφήνει πίσω του μια χώρα κομμένη στη μέση. Με σχεδόν 60 εκατομμύρια Βραζιλιάνους να ψηφίζουν το στρατόπεδο των Bolsonaros, ο Lula δεν κέρδισε έναν περίπατο εξουσίας, αλλά μια καθημερινή μάχη επιβίωσης σε ένα εξαιρετικά πολωμένο κοινοβούλιο. Στο Brasília lounge, τα πούρα της νίκης ανάβουν, αλλά ο καπνός κρύβει έναν μαραθώνιο: κοινωνικά επιδόματα που πιέζουν τον προϋπολογισμό, ένας Αμαζόνιος που απαιτεί προστασία χωρίς να τινάξει στον αέρα το πανίσχυρο αγροτικό λόμπι, και μια δεξιά αντιπολίτευση που περιμένει το πρώτο στραβοπάτημα.
Ο γερό-Lula απέδειξε για άλλη μια φορά πως είναι η απόλυτη πολιτική γάτα με τις εννιά ζωές. Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι αν αυτή η θητεία θα είναι ο θριαμβευτικός επίλογος ενός ιστορικού μύθου ή το πιο δύσκολο roller-coaster της καριέρας του.
