Στην αμερικανική πολιτική μυθολογία, οι ενδιάμεσες εκλογές (Midterms) είναι παραδοσιακά η στιγμή που ο ψηφοφόρος παίρνει μια μεγάλη, θορυβώδη ανάσα και αποφασίζει να τραβήξει το χειρόφρενο στον εκάστοτε ένοικο του Λευκού Οίκου. Ιστορικά, το κυβερνών κόμμα σχεδόν πάντα χάνει έδρες. Μόνο που στις κάλπες του Νοεμβρίου για το 120ό Κογκρέσο, το διακύβευμα δεν είναι απλώς μερικές έδρες παραπάνω ή παρακάτω· είναι το αν η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να λειτουργεί ή αν θα κατεβάσει οριστικά ρολά.
Με την ισχνή πλειοψηφία των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή των Αντιπροσώπων (House) και τη λεπτή ισορροπία στη Γερουσία (Senate), οι αναλυτές κρατούν κομπιουτεράκια και εξετάζουν τα τρία πιθανά σενάρια της επόμενης μέρας:
1. Το «Μπλε Τείχος» στη Βουλή και το απόλυτο Gridlock
Είναι το πιο πιθανό σενάριο σύμφωνα με τα μοντέλα των δημοσκοπήσεων. Οι Δημοκρατικοί χρειάζονται καθαρό κέρδος μόλις τεσσάρων εδρών για να ανακτήσουν τον έλεγχο της Βουλής. Αν το πετύχουν, το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης παγώνει ακαριαία. Δεν περνάει ούτε προϋπολογισμός, ούτε φορολογική μεταρρύθμιση χωρίς σκληρά παζάρια. Το κυριότερο; Οι επιτροπές της Βουλής περνούν στα χέρια της αντιπολίτευσης, πράγμα που σημαίνει έναν ατελείωτο καταιγισμό κλητεύσεων, ερευνών και πιθανών διαδικασιών παραπομπής (impeachment) που θα μετατρέψουν τα υπόλοιπα δύο χρόνια της θητείας σε έναν διαρκή πόλεμο φθοράς.
2. Το «Κόκκινο Sweep» και το λευκό χαρτί
Αν οι Ρεπουμπλικανοί καταφέρουν να αντέξουν τη φθορά, να κρατήσουν τη Βουλή και να διατηρήσουν τον έλεγχο της Γερουσίας (όπου ο εκλογικός χάρτης τούς ευνοεί ελαφρώς καθώς παίζονται λιγότερες δικές τους ευάλωτες έδρες), ο Λευκός Οίκος παίρνει λευκή επιταγή. Αυτό μεταφράζεται σε απρόσκοπτο διορισμό συντηρητικών ομοσπονδιακών δικαστών, επιθετική απορρύθμιση στην αγορά και εντατικοποίηση της σκληρής γραμμής σε μεταναστευτικό και εμπορικούς δασμούς, χωρίς κανένα ουσιαστικό θεσμικό αντίβαρο.
3. Το σενάριο του «Διχασμένου Καπιτωλίου»
Η Βουλή αλλάζει χέρια και πάει στους Δημοκρατικούς, αλλά η Γερουσία παραμένει στα χέρια των Ρεπουμπλικανών. Εδώ μιλάμε για την απόλυτη θεσμική παράλυση. Η Βουλή αρνείται να χρηματοδοτήσει τα κυβερνητικά προγράμματα, η Γερουσία μπλοκάρει τις πρωτοβουλίες της Βουλής, και η χώρα κινείται από το ένα κυβερνητικό shutdown στο άλλο. Σε αυτή την περίπτωση, η εξουσία μετατοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στα Προεδρικά Διατάγματα (Executive Orders), με τα ομοσπονδιακά δικαστήρια να αναλαμβάνουν τον ρόλο του τελικού διαιτητή.
Όποιο κουτάκι κι αν τσεκάρουν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, ένα πράγμα θεωρείται δεδομένο: η επόμενη διετία στην Ουάσιγκτον δεν θα έχει ίχνος συναίνεσης. Το μόνο ερώτημα είναι αν η σύγκρουση θα παιχτεί με θεσμικά όπλα ή με ολοκληρωτικό πόλεμο χαρακωμάτων.
