Τα νούμερα στο χαρτί μοιάζουν με όνειρο θερινής νυκτός: η πρόβλεψη για την ανάπτυξη της κυπριακής οικονομίας ανέβηκε επίσημα στο 3,2%, η ανεργία παραμένει σε ιστορικά χαμηλά και οι επίσημοι δείκτες δείχνουν μια χώρα που τρέχει με ταχύτητες Formula 1 σε σύγκριση με τον αναιμικό μέσο όρο της Ευρωζώνης.
Και κάπου εδώ, ο μέσος πολίτης που μόλις πλήρωσε το ρεύμα και βγήκε από το σούπερ μάρκετ κοιτάζει τα νούμερα και αναρωτιέται σε ποιο ακριβώς παράλληλο σύμπαν κατοικεί.
Η κυπριακή οικονομία ζει σε μια πρωτοφανή διπολική πραγματικότητα. Από τη μία, ο τομέας των ακινήτων και των κατασκευών καλπάζει, οι ξένοι επενδυτές συνεχίζουν να αγοράζουν με ρυθμούς ρεκόρ και τα κρατικά ταμεία γεμίζουν από την αυξημένη κατανάλωση. Από την άλλη, το κόστος στέγασης στη Λεμεσό και τη Λευκωσία έχει μετατραπεί σε απαγορευτικό προνόμιο, οι τιμές των τροφίμων παραμένουν στα ύψη και η αγοραστική δύναμη των μισθωτών ροκανίζεται σταθερά.
Όταν η ανάπτυξη τροφοδοτείται κυρίως από τις εισαγωγές και την εγχώρια κατανάλωση ανάγκης —όπου ο κόσμος απλώς πληρώνει ακριβότερα τα ίδια βασικά αγαθά— τα πανηγύρια των υπουργείων ακούγονται λίγο παράφωνα.
Οι αριθμοί σπάνια λένε ψέματα, αλλά σχεδόν πάντα λένε τη μισή αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως στην Κύπρο του 2026, η μακροοικονομία ευημερεί, αλλά η μικροοικονομία της καθημερινότητας ψάχνει ακόμα πού ακριβώς πήγε αυτό το 3,2%.
