Δέκα απλοί κανόνες καλής συμπεριφοράς στην άμμο, γραμμένοι με πολύ αγάπη από την ομάδα του decoded αλλά από την άλλη σε περιπτωση που ΔΕΝ -όπως λεει και η απόλυτη, μπορεί να μην είμαστε τόσο ευγενικοί στην παραλία.
Ήρθε ο Ιούλιος, άνοιξαν οι παραλίες, και μαζί τους άνοιξε και η ετήσια έκθεση ανθρώπινης συμπεριφοράς υπό συνθήκες καύσωνα. Τα ευρήματα, δυστυχώς, σταθερά: η θάλασσα βγάζει τον καλύτερό μας εαυτό στο νερό και τον χειρότερο στην άμμο.
Επειδή όμως εμείς στο decoded πιστεύουμε στη δύναμη της παιδείας, αλλά κυρίως επειδή βαρεθήκαμε να μαζεύουμε ξένες γόπες με το δίχαλο, ετοιμάσαμε έναν σύντομο οδηγό καλών τρόπων. Διαβάστε τον. Μοιραστείτε τον. Τυπώστε τον και αφήστε τον διακριτικά στην πετσέτα του διπλανού σας.
Κανόνας 1: Τα σκουπίδια σου είναι δικά σου και σε αυτή την περίπτωση sharing trash is NOT caring
Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο να το αποχωριστείς, το άδειο κουτάκι, τη σακούλα από τα πατατάκια, το καλαμάκι του φραπέ. Τόσες ώρες μαζί, δεθήκατε. Και όμως: όταν φεύγεις, φεύγουν κι αυτά. Μαζί σου. Στον κάδο, ή αν ο κάδος ξεχειλίζει (κλασικά), στο αυτοκίνητο και μετά στον κάδο.
Η παραλία δεν έχει υπηρεσία δωματίου. Το «κάποιος θα τα μαζέψει» έχει όνομα, και συνήθως λέγεται «η θάλασσα». Και η θάλασσα, να ξέρεις, τα επιστρέφει. Με τόκο.
Κανόνας 2: Η γόπα δεν είναι διακοσμητικό της άμμου
Ειδική μνεία στους καπνιστές που χρησιμοποιούν την παραλία ως τον μεγαλύτερο υπαίθριο σταχτοδόχο του κόσμου. Η γόπα είναι, σταθερά, από τα συχνότερα σκουπίδια που μαζεύονται στους καθαρισμούς ακτών στη Μεσόγειο, ένα φίλτρο γεμάτο χημικά που θα κάνει χρόνια να διαλυθεί, παρέα με τα κοχύλια που θα μαζέψει το παιδί σου.
Η λύση κοστίζει όσο ένας φραπές: φορητό τασάκι. Ή έστω ένα άδειο κουτάκι. Το «μα τη θάβω στην άμμο» δεν είναι λύση, είναι απλώς έγκλημα με ενταφιασμό.
Κανόνας 3: Δεν είμαστε σε mosh pit. Άσε αέρα
Η παραλία έχει τρία χιλιόμετρα άμμο. Εσύ διάλεξες να στρώσεις την ψάθα σου σαράντα εκατοστά από τη δική μας. Γιατί; Τι σε τράβηξε; Η ενέργειά μας;
Ο κανόνας είναι απλός: αν ακούς τη συζήτηση του διπλανού χωρίς να προσπαθείς, είσαι πολύ κοντά. Αν η ομπρέλα σου σκιάζει την πετσέτα του, είσαι πολύ κοντά. Και ναι, άφησε και διάδρομο να περνάει ο κόσμος, η διαδρομή προς τη θάλασσα δεν πρέπει να απαιτεί συγγνώμες, αναπηδήσεις και δεξιότητες παρκούρ.
Κανόνας 4: Τα κοπελλούθκια σου δεν έχουν ασύρματο
Το φαινόμενο το ξέρουμε όλοι: γονιός στην ξαπλώστρα, παιδί στο νερό, απόσταση πενήντα μέτρα, και η επικοινωνία γίνεται με φωνητική ισχύ που θα ζήλευε δημοπράτης λαχαναγοράς. «ΑΝΤΡΕΑΑΑ! ΑΝΤΡΕΑΑΑΑΑ!»
Ο Αντρέας δεν σε ακούει. Η υπόλοιπη παραλία, ναι. Όλη. Η λύση είναι επαναστατική στην απλότητά της: παίρνουμε τον κώλο μας από την ξαπλώστρα, περπατάμε τα πενήντα μέτρα και μιλάμε στο παιδί μας από κοντά, σαν άνθρωποι. Μπόνους: μετράει και ως άσκηση.
Κανόνας 5: Το πάρκινγκ δεν είναι πίστα ράλι
Χωμάτινο πάρκινγκ, σαράντα βαθμοί, κόσμος απλωμένος με τις πετσέτες του δίπλα ακριβώς. Και εσύ, ο πρωταθλητής, φεύγεις με τέρμα γκάζι σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης που κάθεται πάνω σε σουβλάκια, μωρά και αντηλιακά σε ακτίνα εκατό μέτρων.
Βγες αργά. Σιγά σιγά. Το ξέρουμε ότι το αυτοκίνητο μπορεί και πιο γρήγορα, δεν αμφισβητεί κανείς τις επιδόσεις του. Απλώς η έξοδος από την Αγία Θέκλα δεν είναι ειδική διαδρομή. Ευχαριστούμε.
Κανόνας 6: Βλέπεις μάνα να παλεύει; Μην παίζεις πελλό
Μια μητέρα κατεβαίνει στην παραλία κουβαλώντας: ένα μωρό, ένα καρότσι, δύο τσάντες, μία ομπρέλα, ένα ψυγειάκι και την ψυχική της υγεία. Παλεύει να ανοίξει την ομπρέλα με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο συγκρατεί παιδί που τρέχει προς το νερό.
Και εσύ; Εσύ κοιτάζεις το κινητό σου με τη μαεστρία ανθρώπου που δεν βλέπει τίποτα. Το «παίζω πελλό» είναι εθνικό μας σπορ, το ξέρουμε, αλλά όχι εδώ. Σήκω. Κράτα την ομπρέλα. Πιάσε το ψυγειάκι. Θα πάρει ενενήντα δευτερόλεπτα από τη ζωή σου και θα αποδείξει ότι η κοινωνία μας δεν είναι εντελώς χαμένη υπόθεση.
Κανόνας 7: Μάνα που ψάχνει το μωρό της; Σηκώνεται όλη η παραλία. Τέλος
Εδώ κόβουμε την ειρωνεία, γιατί δεν σηκώνει αστεία. Αν δεις γονιό να ψάχνει παιδί, το βλέμμα το καταλαβαίνεις αμέσως, είναι αλλιώς από όλα τα άλλα βλέμματα της παραλίας, δεν υπάρχει «δεν με αφορά». Σηκώνεσαι. Τώρα.
Ρωτάς πώς είναι ντυμένο το παιδί. Ειδοποιείς τον ναυαγοσώστη. Φωνάζεις στις γύρω ομπρέλες να ψάχνουν κι αυτοί, μία παραλία με διακόσια ζευγάρια μάτια βρίσκει παιδί σε λεπτά, ένας πανικόβλητος γονιός μόνος του όχι. Και το βασικό: οι περισσότεροι κοιτάζουν στην άμμο, αλλά πρώτα ελέγχουμε την ακτογραμμή και αμέσως μετά το parking. Ξέρουμε εμείς τι λέμε και δεν είναι ανάγκη να μάθεις κι εσύ!
Πιθανότατα το παιδί θα βρεθεί σε πέντε λεπτά να τρώει αμέριμνο το παγωτό άλλης οικογένειας. Δεν πειράζει. Γι’ αυτά τα πέντε λεπτά, η παραλία γίνεται μία ομάδα. Χωρίς εξαιρέσεις.
Κανόνας 8: Το νερό δεν είναι τουαλέτα. Ίου. Γιαξ
Ναι, θα το πούμε. Ναι, για σένα μιλάμε, εσένα που στέκεσαι ύποπτα ακίνητος στο νερό μέχρι τη μέση, με βλέμμα καρφωμένο στον ορίζοντα και ύφος βαθιάς περισυλλογής. Σε ξέρουμε. Όλοι σε ξέρουμε.
Η θάλασσα είναι μεγάλη, λες. Η τουαλέτα του beach bar είναι πενήντα μέτρα, λέμε εμείς. Περπάτα τα. Κολυμπάμε όλοι εδώ μέσα, κάποιοι με το στόμα ανοιχτό. Ίου, ας πούμε. Γιαξ.
Κανόνας 9: Τα μπαλάκια σου και σε άλλη παραλία
Αγαπάμε τις ρακέτες. Εθνικό άθλημα, σεβαστό. Αλλά υπάρχει ένα λεπτό σημείο που κάποιοι επιμένουν να μην καταλαβαίνουν: το μπαλάκι που εκτοξεύεται με ταχύτητα βολίδας δεν παίζεται δίπλα σε ξαπλωμένους λουόμενους, ούτε στα ρηχά, ανάμεσα σε παιδάκια και κυρίες που κάνουν το μπάνιο τους.
Πήγαινε στην άκρη της παραλίας. Στο βάθος. Εκεί που το μόνο κεφάλι που κινδυνεύει είναι του παρτενέρ σου κι αυτός, τουλάχιστον, συναίνεσε.
Κανόνας 10: Ο αέρας πήρε το περιτύλιγμα; Ωραία, ξεκίνησε το cardio
Το ξέρουμε το σκηνικό: φύσηξε, και το πλαστικό του καλαμακιού, η χαρτοπετσέτα ή η σακούλα σου κάνουν φτερά προς την επόμενη ομπρέλα. Και εσύ την κοιτάζεις να φεύγει με ύφος φιλοσοφικό, οσάν και κάνεις bird watching. «Ε, την πήρε ο αέρας». Όχι, φίλε. Δεν την πήρε ο αέρας. Την άφησες εσύ.
Το σκουπίδι που πετάει παραμένει δικό σου σκουπίδι, απλώς τώρα έχει και ταχύτητα. Σήκω και κυνήγησέ το. Ναι, θα τρέξεις. Ναι, μπορεί να σκύψεις δύο φορές γιατί θα ξαναφύγει την ώρα που θα το πιάνεις, και η μισή παραλία θα γελάει. Δεν πειράζει· θαύμαζε ήθος. Θεώρησέ το την προπόνηση της ημέρας, με τη διαφορά ότι στο τέλος κερδίζει και η θάλασσα.
Υστερόγραφο, με αγάπη
Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι δύσκολο. Δεν ζητάμε ηρωισμούς, ζητάμε τα αυτονόητα: μάζεψε, χαμήλωσε, άσε χώρο, βοήθα, ψάξε, κρατήσου, κυνήγησε τη χαρτοπετσέτα σου. Η παραλία είναι από τα τελευταία μέρη που μοιραζόμαστε πραγματικά όλοι, και ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να είναι υποφερτή είναι να φερόμαστε σαν να το καταλαβαίνουμε.
Τα λέμε στην άμμο. Με αγάπη πάντα.
Εκτός αν πετάξεις γόπα. Τότε ισχύει το δεύτερο μισό του υπότιτλου.
