Πώς ένας πρωθυπουργός με ιστορική πλειοψηφία κατέληξε να φεύγει από την πίσω πόρτα μέσα σε δύο χρόνια.
Τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026, ο Κιρ Στάρμερ στάθηκε μπροστά στην πόρτα του Νο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ και παραδέχτηκε αυτό που όλοι ήδη ήξεραν. «Το ερώτημα που θέτει το κόμμα μου τώρα είναι αν είμαι ο καλύτερος για να το οδηγήσω στις επόμενες εκλογές», είπε με ήρεμη φωνή. «Άκουσα την απάντηση. Και την αποδέχομαι.»
Με μία φράση, τελείωσε ένα κεφάλαιο. Η Βρετανία οδεύει προς τον έβδομο πρωθυπουργό της σε δέκα χρόνια.
Πώς φτάσαμε εδώ
Ο Στάρμερ ανέλαβε τον Ιούλιο του 2024 με τα καλύτερα δυνατά εφόδια. Η νίκη των Εργατικών στις βουλευτικές εκλογές του 2024 τους έδωσε ιστορική πλειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων, μετά από 14 χρόνια Συντηρητικής διακυβέρνησης. Ο κόσμος ήθελε αλλαγή. Έδωσε σαφή εντολή.
Κι όμως δεν άργησε να φανεί το πρόβλημα. Ο Στάρμερ ήταν ικανός νομικός και έντιμος άνθρωπος. Δεν ήταν όμως πολιτικός που κατάφερνε να εμπνεύσει ή να επικοινωνήσει ξεκάθαρα τι ακριβώς ήθελε να κάνει με την εξουσία. Ακόμη και μεταξύ υποστηρικτών των Εργατικών υπήρχε η αίσθηση ότι στερούνταν πολιτικού ενστίκτου και σαφούς ιδεολογικής πυξίδας.
Το σκάνδαλο που δεν άντεξε
Η κρίση πήρε σάρκα και οστά με την υπόθεση Μάντελσον. Τον Δεκέμβριο του 2024, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τον διορισμό του Πίτερ Μάντελσον ως πρέσβη της Βρετανίας στις ΗΠΑ. Τον Σεπτέμβριο του 2025, όταν δόθηκαν στη δημοσιότητα τα αρχεία Έπσταϊν, αποκαλύφθηκε πλήρως η έκταση των σχέσεων Μάντελσον με τον καταδικασμένο για σεξουαλικά εγκλήματα κατά ανηλίκων χρηματιστή Τζέφρι Έπσταϊν. Ο Στάρμερ τον απέπεμψε. Αλλά η ζημιά είχε γίνει.
Ακολούθησαν μήνες ελεύθερης πτώσης στις δημοσκοπήσεις. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2026, το 75% των πολιτών είχε αρνητική εικόνα για τον Στάρμερ, με δείκτη αποδοχής −57, αριθμός που παραπέμπει στα σκοτεινότερα παραδείγματα της σύγχρονης βρετανικής πολιτικής.
Οι τοπικές εκλογές ως καταλύτης
Στις τοπικές εκλογές του Μαΐου 2026 οι Εργατικοί έχασαν σχεδόν 1.500 δημοτικές έδρες. Το Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ κατέγραψε σημαντικά κέρδη. Αμέσως μετά τα αποτελέσματα, δεκάδες βουλευτές των Εργατικών ζήτησαν ανοιχτά την παραίτησή του. Υπουργοί παραιτούνταν διαδοχικά.
Το κόμμα είχε αρχίσει να ψάχνει τον επόμενο.
Ο Μπέρναμ και η εκλογή που έκρινε τα πάντα
Σε μια συντονισμένη κίνηση, βουλευτής των Εργατικών παραιτήθηκε από την έδρα του στο Μέικερφιλντ του Μάντσεστερ, ώστε να μπορέσει να θέσει υποψηφιότητα εκεί ο Άντι Μπέρναμ, ο δήμαρχος του ευρύτερου Μάντσεστερ. Ήταν μια ασυνήθιστη κίνηση, η πρώτη τέτοια από το 1965. Και έγινε με έναν στόχο: να δώσει στον Μπέρναμ πολιτική νομιμοποίηση και κοινοβουλευτική έδρα.
Ο Μπέρναμ κέρδισε με συντριπτική διαφορά, σε εκλογική περιφέρεια όπου το Reform μόλις είχε κατακτήσει όλες τις δημοτικές έδρες. Το μήνυμα ήταν σαφές.
Τη Δευτέρα ορκίστηκε βουλευτής. Την ίδια μέρα ο Στάρμερ ανακοίνωσε την παραίτησή του.
Τι έρχεται τώρα
Ο Στάρμερ ζήτησε από τη Διοικούσα Επιτροπή του Εργατικού Κόμματος να ορίσει χρονοδιάγραμμα με υποψηφιότητες από τις 9 Ιουλίου και ολοκλήρωση έως τις 16 Ιουλίου, πριν από τη θερινή διακοπή των εργασιών της Βουλής. Όποιος κερδίσει, αναλαμβάνει αμέσως πρωθυπουργός.
Ο Μπέρναμ θεωρείται ήδη φαβορί. Ο πρώην υπουργός Υγείας Γουές Στρίτινγκ, που θεωρούνταν βασικός του αντίπαλος, έσπευσε να ανακοινώσει ότι τον στηρίζει. Ορισμένοι βουλευτές αντιδρούν, φοβούμενοι μια «στέψη» χωρίς ουσιαστική εσωκομματική αναμέτρηση. Αλλά ο χρόνος είναι στενός και η ορμή δύσκολα σταματά.
Αναλυτές εκτιμούν ότι ο Μπέρναμ θα αναλάβει πρωθυπουργός γύρω στις 18-19 Ιουλίου.
Τι μένει από τον Στάρμερ
Είναι εύκολο να τον κάνεις σανό. Ήρθε με υποσχέσεις, έφτασε στη χειρότερη στιγμή των Εργατικών εδώ και δεκαετίες, και φεύγει χωρίς να έχει κλείσει κανένα από τα μεγάλα ζητήματα.
Αλλά η πιο ειλικρινής ερώτηση δεν είναι «τι έκανε λάθος ο Στάρμερ». Είναι κάτι βαθύτερο: γιατί η Βρετανία συνεχίζει να αλλάζει πρωθυπουργούς σαν να αλλάζει κανάλι, χωρίς να βρίσκει αυτό που ψάχνει;
Ο επόμενος πρωθυπουργός θα κληρονομήσει αυξανόμενες τιμές ενέργειας, ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό και ένα εκλογικό σώμα που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σε σχεδόν όλα τα κόμματα.
Ο Μπέρναμ μπορεί να είναι ο σωστός άνθρωπος. Ή μπορεί να είναι ο επόμενος στη σειρά που θα μας αποδείξει ότι το πρόβλημα δεν λύνεται με αντικατάσταση προσώπων.
